Hidroituango

Kolombio, kaj ekzemple mia regiono Antjokio, estas riĉa laŭ montaroj kaj akvo, la du faktoroj kiuj ebligas profiton el akvofala energio, kaj, konsekvence: El la tuta elektra energio de Kolombio, proksimume 66% estas produktita per hidroelektraj centraloj (cetere: per tergaso ≈ 28%, per terkarbo ≈ 5%, kaj ankoraŭ tre malaltaj procentoj per ventoenergio kaj sunenergio).

La komencanta hidroelektra projekto "Hidroituango", por produktado de 2,4 GW da elektra povumo, estas evoluigita far la Instituto por Disvolvado de la departemento Antjokio (IDEA) kaj la publika entrepreno de energia kaj akva servoj (EPM: "Empresas Públicas de Medellín", kie mi laboris).

La elektrocentralo profitos la akvon de la rivero Kaŭko, kaj ĝi estos la plej granda hidroelektra projekto en Kolombio. Ĝi ekproduktos elekron en la jaro 2018, kaj tiam ĝi plenumos 19% de la tuta elektra bezono de Kolombio.

Jen kelkaj teknikaj detaloj: La akvobaraĵo havos volumeno de 19 milionoj da m³, kaj retenos 2.720 milionoj da m³ da akvo, en inundota longa (70-kilometra) areo de 3.800 hektaroj. La meznombra flukvanto de la rivero estas 1.010 m³/sekundo. La centralo havos 8 turbinojn de 307 MW, kaj 8 generatorojn de 337 MVA. La meznombra energio produktota (ĉiujare) estos 14.040 GWh/jaro.

La inĝeniero José Tejada Sáenz estis la unua kiu, 40 jarojn antaŭe, rimarkigis la hidroelektran povon kiun oni povus atingi per tiu projekto. Tamen, la ideo restis "enskatoligita" ĝis la nuntempo, kiam la reganto de Antjokio, Luis Alfredo Ramos Botero, kaj la direktoro de IDEA (kaj nun antaŭkandidato por departamenta regado en ĉi-jara balotelekto), Álvaro Vásquez Osorio, reaktivigis kaj ebligis la projekton.

Iom pri energia malŝparo

Mi rimarkas ke multaj elektraj adaptiloj, pli teknike "rektifiloj", por elektronikaj aparatoj estas ankaŭ "malŝpariloj" de energio, ĉar eĉ kiam oni ne uzas la konektitan elektronikaĵon, do la tutan tempon, 24 horojn ĉiutage, ili irigas kurenton sencele tra la primara bobeno de ĝia transformatoro. Tiam, kiam oni ne utiligas la respektivan elektronikan aparaton, la transformatoro kaj la adaptilo nur varmiĝas kaj tio estas fakte hontinda malŝparo de energio. Tio okazas ĉar kiam oni malŝaltas la elektronikan aparaton, la malkonekto okazas inter la adaptilo (pli precize: ĝia sekundara cirkvito) kaj la elektronika aparato, kaj ne kiel tio devus esti: inter la fidro (=kablo venanta el la mura elektra kontanktingo) kaj la adaptilo (pli precize: ĝia primara transformatora bobeno). Kaj estas malkomforte konekti kaj malkonekti la stiftojn kaj la muran kontanktingon por ĉiufoja uzo de elektronika aparateto.
Jen, mi montras tri tiajn adaptilojn:

Ekzemple, por mia komputilo, la modemo uzas tiun montrita malsupre en la ĉi-supra bildo. Ĝi varmiĝas (malŝparas energion) 24 horojn ĉiutage!.

Aliaj adaptiloj, kvankam ne havas veran malŝaltilon, almenaŭ donas la eblecon malkonekti el ingo ĉe la adaptilo mem la fidron; neeleganta solvo, sed iom pli bona:

Por mia komputilo, la bildo-skanilo uzas tian adaptilon. Ĝi varmiĝas (malŝparas energion) 24 horojn ĉiutage!.

Kial la fabrikantoj de adaptiloj ne metas en ili simplan ŝaltileton kiu per butono aŭ stangeto malkonektu la primaran bobenon disde la kablo venanta el la muro? Tio faciligus por la uzanto la ŝparon de energio.